Oyun parkı molası

Keyifsizim ama konu İdil olunca evde arkadaşlarını ağırlıyor, canı istedi diye oyun parkı ve sinema sefası yapıyorum. İşte fotolar.

2 gün bana yetti

Kuzum, ilk göz ağrım tüylü oğlumu kaybedeli neredeyse 1 yıl olacak.
Bu süre içinde "köpek alalım" diye inim inim inledim.
Derviş ısrarla "almam" dedi, ben ısrarla yalvardım.
Psikolojik baskıya "bana çok iyi gelecek, onun tüylerini okşadım mı iyileşeceğim"e kadar vardırdım. Derviş ise emekli olunca taşınacağımız müstakil evde alma taraftarıydı.
Animal Planet'te too cute isimli köpek yavruları programlarını ağzımızın suyu aka aka seyrettik durduk.
Temizliğe gelen Esma'mız bizim durumumuzu bildiğinden, kızının arkadaşı küçük bir yavru alınca ondan rica etmiş. Yavruyu bize sevelim diye getirdiler.
Kendisi 1 aylık bir Dogo Arjantin dişisi.
Neden bu kadar ufak annesinden ayırmışlar bilmiyorum. Bir tanıdığının köpeği yavrulamış ve anne emzirmemiş sanırım. Parayla da pet shoptan alınma değil.
Neyse, bize geldiği saniye evde bayram havası esti. Bütün gün kucakta sevildi, saatle severek kimseye haksızlık edilmesin diye zaman çizelgesi yapıldı. Tabii çok ufak olduğundan tuvaletini tutamıyordu, o gün belki 15 kez bahçeye tuvalet için indirdik. Süt ve bebe bisküvisi verdik.
İdoş başta yavru çok hareketli olduğundan elinde tutamadı, sonra dişleri kaşınan yavru habire el ve ayaklarımızı ısırdığından kucağına alıp sevmedi.
Bahçeye her inişimizde apartmandaki çocuklar çığlık çığlığa sevdiler. Gece yatağına yatırıp yanımıza aldık. Saat sabah 02.30'a kadar ağladı, Derviş 3 kez gece tuvalete çıkardı. Sonra yatağa aldım belki uyur da bizi de uyutur diye ama ne mümkün. Isırmak ve oynamak derdindeydi. Derviş onu alıp salona gitti. Sabah 08.00'e kadar da onu uyutmamış. Ertesi sabah hem Derviş hem ben pert olmuştuk.
Ertesi günü de tuvalet için bahçe, yemek, uyku, ısırma şeklinde geçirdik ve akşam 21.30'da kendisini sahibine teslim ettik.
Derviş sordu, "Köpek alma fikrin ne alemde?" diye
"YOOOOOOKKKK" diye bağırmışım.
2 gün bana yetti anacım. Bizden geçmiş yavru bakma işi. Müstakil eve taşınınca bahçede yaşaması için yavru olmayan köpek bakabiliriz ama yavru köpek için hiç enerji ve sabrım yokmuş, onu anladım..

Hep destek, tam destek dediğin böyle olur

Gene kemoterapi başlayınca saçlar avuç avuç elime gelmeden traş ettirmek istedim.

Cuma günleri temizliğe gelen Esma'mıza rica ettim. 2 erkek annesi olarak traş bile elinden gelen Esma'mız , İdil arka bahçeye oynamaya gittiğinde saçımı kazıdı.
Bir yandan da "Senin yüzünden kuzum bana küsüyor, yine annemi kelleştirmişsin diye bana fırça atıyor" dedi.

Akşam yemeğe çağırdığımız kuzu yemeği babası ile mutfakta yedi, yanıma gelmedi. Ben yanına gittiğimde gözler yaşlıydı ve hiç yüzüme bakmıyordu. Kucağıma aldım, belki yarım saat daha yüzüme bakmadan ağladı.
"Ben senin saçlı halini daha çok beğeniyorum" diye ağladı. "Bende saçlı halimi seviyorum ama ne yapalım? Gene uzayacak, hep uzuyor ya" dedim.
Sonra "Seni üzmek istemezdim ama ne zaman iyileşeceksin?" diye sordu.

Bir anne olarak en zorlandığım şey.
Yalan söylemeden büyütüyorum, önce hayır diyorsam sonra asla evet demiyorum ve söz verdiğim şeyi muhakkak yapıyorum ama bu soruya verilecek bir cevabım yok...
Allah bilir deyip Allah'ı insanlara hastalık ya da kötü şeyler veren olarak sevmemesini istemiyorum. O yüzden cevabı benimde bilmediğimi, elbet iyileşeceğimi ama zamanını kimsenin bilmediğini söylüyorum.
Bugünde canım Derviş'im gidip kafasını kazıttı. Annem "Oğlum sen niye kırptırdın saçını?" diye sorunca
"Avradıma hep destek, tam destek" demez mi? Akşam sokaktan toplanan İdoş ise bu sefer ağlamadı ve bizimle resim çektirdi.

Babalar günümüz

Bu sene babalar günümüzde klasik İdil mektubu, gümüş yüzük ve tesbihi elinden düşürmez Derviş babamıza oltu taşı tesbih aldık sonra akşam Marina'ya yemeğe götürüp bir de Adana'lıya kebap yedirdik. Rabbimden sadece sağlık istiyorum bundan sonra. Sağlıkla bir arada olalım, başka bir şey istemiyorum.

 Gerçi babası hayatta olmayan benim gibiler için hep eksik ve yarım kutlanıyor böyle günler ama çok gururluyum ki böyle bir babanın kızıydım, benim mükemmel bir babam vardı ve yaşarken sevgimizi hep gösterdik. O bakımdan hiç "keşke"m yok ama özlemi çok ama çok büyük.... Rüyalar yetmiyor...
Umarım anneliğimi onaylıyordur, onun yarısı kadar olsam başka şey istemem..